معرفی مواد افزودنی‌های پلیمر (additives)

مواد پایدارکننده_حرارت (Heat/Thermal Stabilizer)

  • پایداری حرارتی و مقاومت حرارتی دو مفهوم متفاوت از هم می­باشند که در بسیاری از موارد به اشتباه به ­جای یکدیگر مورد استفاده قرار می­گیرند. منظور از پایداری حرارتی بالاترین دمایی است که در آن یک محصول کماکان توانایی حفظ خواص مکانیکی خود را دارد، حال آن­که مقاومت حرارتی به دمایی که در آن ماده شروع به تخریب کند، اطلاق می‌گردد.
  • مواد Heat Stabilizer برای افزایش مقاومت حرارتی پلیمرها به کار می‌روند. پایدار کننده‌های حرارتی اغلب در پلی‌وینیل‌کلراید (PVC) استفاده می‌شوند. PVC به حرارت و تنش بسیار حساس است و تحت این شرایط در اثر جدا شدن گروه‌های جانبی، کلریدریک اسید (HCl) آزاد می‌کند. از آنجا که HCl خاصیت خورندگی دارد و با توجه به تمایل پلیمر‌ها به تجزیه سریع، PVC باید در طول فرآیند (اکستروژن) پایدار شود. از آن جایی که PVC‌های سخت (UPVC) در دمای بالاتری تحت فرآیند قرار می‌گیرند، در مقایسه با  PVCهای انعطاف پذیر اهمیت پایدار کننده‌ها بیشتر است.  چنانچه یک مولکول HCl از تجزیه PVC آزاد شود، آزاد شدن مولکول‌های HCl نزدیک به آن تسهیل و منجر به تجزیه سریع پلیمر می‌شود. پایدارکننده‌ها با اولین مولکول HCl آزاد شده واکنش می‌دهند و بدین ترتیب مانع تسهیل فرآیند آزاد شدن مولکول‌های دیگر می‌شوند.

انواع پایدار‌کننده‌های مورد مصرف در محصولات تولید شده با pvc:

  1. پایه قلع
  2. پایه سرب
  3. پایه باریم / روی
  4. پایه روی / کلسیم
  5. پایه روی

ساز‌و‌کار عملکرد پایدار‌کننده‌ها در PVC:

  1. جذب HCl
  2. جایگزینی با کلر‌های ناپایدار
  3. جلوگیری از اتو‌اکسیداسیون
  4. شکستن اجزای غیر اشباع

بیشتر سیستم‌های پایدارکننده‌ی حرارت دارای فلزات سنگین هستند که این موجب سمی بودن آن‌ها می‌شود. به همین علت اخیراً استفاده از پایدارکننده‌های پایه روی و کلسیم در سطح جهان بازار بیشتری به خود اختصاص داده است.

 

ثبت سفارش پیگیری سفارش مشاوره رایگان واتساپ